Kilimandżaro - święta na dachu Afryki, 5895 m

26 grudnia 2024 roku dotarłem na Uhuru Peak, najwyższy punkt Kilimandżaro, 5895 metrów nad poziomem morza. Wyprawa zaczęła się cztery dni wcześniej przy Machame Gate, w deszczu i zieleni lasu. Przez kolejne dni krajobraz zmieniał się razem z wysokością, aż pozostały skały, zimny poranek i tablica na szczycie.

Tanzania, Afryka • 22-27 grudnia 2024 • Szczyt: 26 grudnia • Uhuru Peak: 5895 m n.p.m.

22 grudnia: ruszamy z Machame Gate

Przed Machame Gate pada deszcz. Tak zaczyna się nasza droga na Kilimandżaro. Wokół jest gęsta roślinność, mokry szlak i zupełnie inny świat niż ten, który czeka wysoko nad nami.

Plan na pierwszy dzień to około jedenastu kilometrów, ponad tysiąc dwieście metrów podejścia i kilka godzin spokojnej wędrówki do pierwszego obozu. Na początku góra nie pokazuje jeszcze swojej rozległej, otwartej przestrzeni. Idziemy przez las, a dzień wyznacza marsz do kolejnego postoju i do namiotów.

Ponad lasem

Następnego ranka oglądamy Kilimandżaro z pierwszego obozu. W dalszej drodze las stopniowo ustępuje niższej roślinności, otwartym zboczom i chmurom. Widok się poszerza. Możemy już oglądać górę z większej odległości, a jednocześnie cały czas zbliżamy się do jej wyższych partii.

W galerii są też zdjęcia naszej grupy i obozowe sceny. Wspólny marsz przeplata się z odpoczynkiem i posiłkami. Każdego dnia rozpakowujemy się w innym otoczeniu. Jednego wieczoru uwagę przyciągają chmury podświetlone słońcem, innego sam masyw Kibo widoczny ponad obozem.

Wigilia pomiędzy kolejnymi obozami

24 grudnia budzi się kolejny obóz. Zamiast zwykłego świątecznego poranka mamy pakowanie i następny odcinek drogi. Dzień stopniowo nabiera tempa, a my wracamy do marszu.

Z tego etapu zostały zdjęcia surowych zboczy, skał i charakterystycznych wysokich roślin wyrastających z górskiego krajobrazu. Raz otacza nas mgła, za chwilę otwiera się widok dalej. To jedna z rzeczy, które najlepiej widać w zapisie tej wyprawy: otoczenie zmienia się bardzo szybko, choć przez cały czas jesteśmy na tej samej górze.

Boże Narodzenie na wysokości

25 grudnia idziemy dalej przez skalny teren. Na zdjęciach są przejścia pomiędzy skałami, ludzie podchodzący jeden za drugim i coraz bardziej odsłonięte zbocza. Zieleń zostaje niżej, a wokół namiotów jest coraz więcej kamienia.

Świąteczny akcent też się pojawia: na jednym z ujęć obok mnie stoi uczestnik w stroju Mikołaja. Ten obraz dobrze oddaje ten wyjazd – święta spędzone razem, ale w zupełnie innym miejscu niż zwykle. Pod koniec dnia zostają namioty, zachodzące słońce i przygotowanie do kolejnego etapu.

26 grudnia: Uhuru Peak, 5895 metrów

Noc ustępuje porankowi ponad chmurami. Światło stopniowo odsłania otoczenie. Po dniach marszu przez las, mgłę i skalne zbocza docieram na Uhuru Peak.

Przy tablicy na szczycie robimy zdjęcia, także wspólne z flagą. 26 grudnia 2024 roku staje się datą mojego wejścia na najwyższy szczyt Afryki. W galerii zostawiłem kilka ujęć z tego poranka, żeby pokazać zarówno sam szczyt, jak i drogę do niego.

Za zdjęciem przy tablicy stoją poprzednie dni: kolejne obozy, systematyczne podejście i zmieniająca się wysokość. To właśnie ten ciąg wydarzeń chciałem zachować w relacji, obok samego finału.

Powrót do zieleni

Po szczycie schodzimy. 27 grudnia w zdjęciach znowu pojawia się las. Po otwartej przestrzeni wysoko na górze wracają drzewa, wilgoć i gęsta roślinność. W ciągu sześciu dni przeszliśmy przez bardzo różne krajobrazy.

Moje Kilimandżaro to święta w drodze, wspólny czas w obozach i poranek na Uhuru Peak. Poniższe zdjęcia ułożyłem od początku podejścia po zejście, tak aby można było przejść tę historię razem ze mną.