Lodowy Szczyt, 2627 m n.p.m.

Lodowy Szczyt – letnie przejście i zimowy powrót

Lodowy Szczyt, 2627 m n.p.m., jest trzecim co do wysokości szczytem Tatr. Wznosi się nad Doliną Pięciu Stawów Spiskich, a jego skalna grań i Lodowy Koń nadają wejściu zupełnie inny charakter niż wędrówka znakowanym szlakiem. Byłem tu zarówno podczas letniego przejścia łączącego kilka szczytów, jak i w zimowej scenerii.

22 lipca 2023 – Lodowy Koń, Mały Lodowy i Pośrednia Grań

Z Téryego chaty ruszyliśmy na Lodowy Szczyt. Był to pierwszy dzień większego tatrzańskiego planu: po Lodowym chcieliśmy wejść na Pośrednią Grań, wrócić na noc do schroniska, a następnego dnia połączyć Durny Szczyt z Łomnicą.

Na grani czekał Lodowy Koń – charakterystyczny, wąski fragment skały z ekspozycją po obu stronach. Teren wymagał skupienia na każdym ruchu. Po osiągnięciu Lodowego Szczytu kontynuowaliśmy przejście w stronę Małego Lodowego Szczytu i dalej ku Pośredniej Grani. Nie był to więc dzień zakończony prostym zejściem tą samą drogą.

Na Pośrednią Grań weszliśmy Ławką Dubkego, a po szczycie zeszliśmy Żlebem Stilla i wróciliśmy do Téryego chaty. Nazajutrz zgodnie z planem przyszła kolej na Durny Szczyt i Łomnicę drogą Jordána. Te dwa dni były ważnym etapem końcówki mojej Wielkiej Korony Tatr.

16 lutego 2025 – zimowe wejście z Anią

Na Lodowy wróciłem z Anią 16 lutego 2025 roku. Śnieg pokrywał podejście i grań, a dobrze znane miejsca wyglądały zupełnie inaczej niż podczas lipcowego przejścia. Zimą same kształty skał nie wystarczają do porównania trudności: znaczenie ma również śnieg zalegający między nimi i na eksponowanych odcinkach.

Ponownie przeszliśmy przez Lodowego Konia i dotarliśmy na szczyt. Po zejściu czekała nas jeszcze długa droga powrotna – do rejonu Hrebienoka wracaliśmy już wieczorem. To osobne zimowe wejście, z własną galerią, obok letniej historii z 2023 roku.