Mont Blanc drogą 3M

18-21 czerwca 2026 · droga 3M

Powrót na Mont Blanc: szczeliny, krótki sen i zejście całym zespołem

Wyjeżdżamy z Polski o 17:15. Na początku filmu nazywam ten wyjazd spontanicznym. W samochodzie jest sprzęt, trochę organizacyjnego bałaganu i dobry humor. Trzy lata po pierwszym wejściu wracam na Mont Blanc, ale tym razem od strony Aiguille du Midi, drogą przez masywy Mont Blanc du Tacul i Mont Maudit.

Z Chamonix do schroniska Cosmiques

W Chamonix załatwiamy bilety i wjeżdżamy kolejką na Aiguille du Midi. Szybko zdobyta wysokość jest odczuwalna. Z tarasów patrzymy na lodowiec, szczeliny i drogę, którą za chwilę będziemy iść. Żarty mieszają się z oglądaniem terenu i przygotowaniem sprzętu.

Około 15:30 wychodzimy w kierunku schroniska Cosmiques. Po dotarciu jemy i szykujemy się do krótkiego odpoczynku. Trafiamy do pokoju imienia Wandy Rutkiewicz. O 19:30 idziemy spać. Do nocnego wyjścia zostaje niewiele czasu – możemy liczyć na około cztery i pół godziny snu.

Nocne wyjście i uważna praca na linie

Po północy kończymy śniadanie, ubieramy się i kompletujemy sprzęt. Samopoczucie w zespole jest różne, a przygotowania przeciągają się. W końcu wychodzimy w ciemność. Zaczyna się ta część wyprawy, w której rozmowy o planie ustępują krótkim, konkretnym komunikatom.

Film dobrze oddaje charakter drogi: strome odcinki, lód i przechodzenie przez mosty śnieżne. Padają polecenia, żeby zaczekać, przygotować asekurację i dopiero potem ruszyć. Przy jednym z mostków kolejna osoba idzie dopiero po komunikacie, że poprzednia jest już po drugiej stronie. Są miejsca, w których chowamy kij i pracujemy czekanami. Tu uwaga całego zespołu skupia się na kolejnym ruchu.

Ostatnie metry idą powoli

Wyżej coraz mocniej odczuwamy zmęczenie. Odbijają się na nas dwie nieprzespane noce. Kiedy do szczytu zostaje około 400 metrów odległości i 150 metrów podejścia, tempo jest już bardzo wolne. Tak bliski cel nadal wymaga wysiłku.

Docieramy na Mont Blanc 20 czerwca. Jest radość i wzajemne gratulacje, ale rozmowa szybko wraca do jedzenia, picia, wysokości i zejścia. Nie opisuję tego jako beztroskiego odpoczynku na szczycie: w zespole odczuwamy skutki wysokości i wiemy, że trzeba wracać. O 14:18 ruszamy w dół.

Przez Vallot do Goûter

Nie cofamy się drogą 3M. Schodzimy granią w stronę schronu Vallot i dalej do Goûter. Nawet na zejściu pojawiają się podejścia, których po tak długiej akcji wolelibyśmy już nie mieć przed sobą.

Początkowo rozważamy tylko przeczekanie w Goûter i krótki odpoczynek na podłodze. Na miejscu zmieniamy decyzję: bierzemy nocleg, bo jesteśmy wyczerpani, a po zejściu czeka nas jeszcze długa jazda do Polski. O 19:39 mówię, że idziemy odpoczywać. Pobudkę planujemy na 1:30.

Najważniejszy jest powrót w komplecie

Przed zejściem okazuje się, że jedna z osób czuje się bardzo źle. Rozważamy możliwość wezwania pomocy. Ostatecznie cały zespół rusza razem. Żarty ustępują spokojnym wskazówkom: gdzie postawić nogę, gdzie szukać stopnia i jak przejść kolejny fragment.

Wcześnie rano przekraczamy Grand Couloir, nazywany często kuluarem śmierci. Wybór pory wynika z obawy przed spadającymi kamieniami; nie oznacza, że o świcie to zagrożenie znika. Dalej docieramy do Tête Rousse i kontynuujemy zejście.

Przy samochodzie wracają uściski i gratulacje. Dopiero tutaj pada podsumowanie, że wszystko się udało, choć kosztowało sporo zdrowia i nerwów. Dla mnie finałem tej historii jest właśnie ten moment: cały zespół na dole. Jeszcze posiłek w Chamonix, pamiątki i droga do domu – w poniedziałek trzeba wrócić do pracy.