Sam zorganizowałem tę wyprawę. W górach szedłem bez przewodnika i bez pomocy agencji.
Statystyki tego wejścia
- Dystans
- 25,28 km
- Suma podejść
- 2385 m
- Suma zejść
- 2386 m
- Czas w ruchu
- 3:16:04
- Czas stopera
- 11:28:00
- Czas całkowity z postojami
- 11:28:23
- Najniższy pomiar
- 760 m
- Najwyższy pomiar
- 2940 m
Źródło: podsumowanie tej aktywności w Garmin Connect. Czas całkowity obejmuje postoje; czas stopera wyłącza pauzy urządzenia. Wysokość jest pomiarem urządzenia.
3-4 września 2022 · Niemcy · szczyt 4 września
Zugspitze: od mokrego wąwozu do złotego krzyża
Na Zugspitze wszedłem 4 września 2022. To najwyższy szczyt Niemiec, ale dla mnie ten wyjazd nie sprowadzał się do zdjęcia pod złotym krzyżem. Po drodze zobaczyliśmy mokry wąwóz, otwartą dolinę, skalne odcinki z ubezpieczeniami i lodowiec z wyraźnymi szczelinami. Dopiero po tym wszystkim przyszły tarasy oraz zabudowania wysoko na górze.
Ten wyjazd pozostaje osobną historią od powrotu na Zugspitze z lipca 2024, kiedy kontynuowaliśmy drogę przez Jubiläumsgrat. Tutaj celem było wejście na sam szczyt. Przełącznik na początku strony pozwala wybrać właściwy wyjazd.
3 września: pod górami
Na fotografiach z poprzedniego wieczoru są jeszcze zielone doliny, zabudowania i parking z kamperami. Ponad nimi wyrastały jasne ściany gór, a między szczytami przesuwały się chmury. Z tego spokojniejszego otoczenia następnego dnia ruszyliśmy wysoko w skalny teren.
Widok całego masywu z dołu dobrze pokazuje różnicę między początkiem a końcem wyprawy. Na pierwszych ujęciach są łąki i samochody, na ostatnich skały pod krzyżem oraz rozległe pasma górskie.



Poranek w wąwozie: kładki, schody i tunele
4 września zaczęliśmy od potoku i przejścia pomiędzy wysokimi ścianami. Ścieżka prowadziła blisko wody: raz po metalowej kładce, innym razem przez schody i tunel wykuty w skale. Na nagraniach widać tę ciasną przestrzeń i wodę płynącą poniżej.
W środku nie ma jeszcze szczytowej panoramy. Otoczenie jest bliskie: mokre ściany, poręcze, oświetlone przejścia i niewielkie otwory, przez które wpada światło. Dopiero przy wyjściu robi się szerzej. To bardzo charakterystyczny początek górskiej drogi, który chciałem zachować również na filmach.








Z wąwozu do zielonej doliny
Po wyjściu otworzyła się dolina. Przy drodze były zabudowania schroniska i drogowskazy, dalej las, trawiaste stoki oraz wysokie skalne ściany. Poranne światło odsłaniało już znacznie więcej niż w wąskich przejściach nad potokiem.
W tym miejscu jeszcze dobrze widać cały krajobraz, zanim droga wchodzi w bardziej stromy teren. Na kolejnych zdjęciach dolina stopniowo zostaje coraz niżej, a skały zajmują większą część kadru. W jednej wyprawie przechodziliśmy przez kilka zupełnie różnych scenerii.




Dolny skalny odcinek: stopnie i stalowa lina
Wyżej przyszła pora na kask i skalne przejścia ze stałymi ubezpieczeniami. Widać metalowe stopnie, drabinkę na płycie i trawers przy stalowej linie. Z boku otwiera się przestrzeń w dół, w stronę doliny, którą wcześniej szliśmy.
Te fragmenty pokazuję z kilku perspektyw: sam przebieg ubezpieczeń, widok na skałę przed nami i to, co zostawało pod nogami. Nie był to jeszcze koniec podejścia. Za tym odcinkiem krajobraz znów się zmienił, kiedy pojawił się szary kocioł pod ścianami.








Odsłonięty lód i duże szczeliny
Lodowiec we wrześniu 2022 wyglądał inaczej niż śnieżne pole, przez które przechodziliśmy podczas lipcowego powrotu w 2024. Tutaj na zdjęciach wyraźnie widać odsłonięty, pofałdowany lód i otwarte szczeliny. Jasne skalne ściany otaczały całą kotlinę.
Jedno z ujęć pokazuje duże pęknięcie z błękitnym lodem w środku. Na szerszych fotografiach można zobaczyć zarówno lodowiec, jak i ludzi na jego tle. Właśnie te widoki warto zachować obok zdjęć spod krzyża: droga na Zugspitze miała także ten lodowy etap, zanim ponownie wróciliśmy na skałę.
Dalej otwierał się widok w dół, na kocioł i dolinę. Były białe chmury, błękitne niebo i mocno oświetlone ściany. Z bliska lód i szczeliny dominowały w krajobrazie; wyżej stopniowo stawały się częścią znacznie szerszej panoramy.




Górna ferrata nad lodowcem
Po lodowcu droga znów prowadziła po stromej skale, przy stalowej linie i klamrach. Na fotografiach widać skalne płyty, innych wspinaczy w terenie oraz lodowiec daleko poniżej. Z wysokości można już było obejrzeć dużą część otoczenia.
W tej galerii są pełne kadry pokazujące nie tylko pojedynczy stopień czy linę, lecz także przestrzeń wokół. Odsłaniały się dalsze pasma, doliny i jezioro. Chmury zmieniały widoczność, ale na wielu ujęciach dobrze widać jasne skały i kolejne fragmenty podejścia.
To ostatnia duża część drogi przed szczytem. Po poranku nad potokiem i przejściu przez lód byliśmy już wysoko nad doliną, coraz bliżej charakterystycznego krzyża.











4 września: pod złotym krzyżem na Zugspitze
Po południu stanąłem pod złotym krzyżem na Zugspitze. Zrobiłem zdjęcia przy samym wierzchołku i panoramy otaczających gór. Na fotografiach jest dużo błękitnego nieba, ale także chmury, które przesuwają się między dalszymi pasmami.
Tuż obok skał są duże szczytowe zabudowania i tarasy. Było sporo ludzi, więc otoczenie różniło się od pustszych fragmentów doliny i lodowca. Widać sam kompleks, schody, barierki i widoki otwierające się z różnych stron szczytu.
Dla tej wyprawy Zugspitze było celem górskiej części wyjazdu. Nie dopisuję do niej przejścia Grani Jubileuszowej z 2024 – to osobna historia. W 2022 najważniejsza była droga od wąwozu, przez skałę i lód, aż pod krzyż.








Na koniec znowu dolina
Późniejsze zdjęcia pokazują już kwiaty na łące, drewniane zabudowania i góry oglądane z dołu. Po lodowcu, stalowych ubezpieczeniach i szczytowych tarasach wrócił spokojniejszy krajobraz doliny.
Wspomnienia z tego wejścia obejmują więc znacznie więcej niż sam wierzchołek. Mokry wąwóz, zielone otoczenie schroniska, metalowe stopnie, błękitny lód w szczelinie i złoty krzyż układają się w pełną opowieść o drodze na Zugspitze.



Do tego samego szczytu wróciłem w lipcu 2024, już z planem dalszego przejścia przez Jubiläumsgrat. Możesz wybrać tamten wyjazd w przełączniku na początku relacji.
Przebieg wyjazdu na mapach i w zapisach GPX
Mapa dokumentuje wejście z września 2022. Powrót na Zugspitze i przejście Grani Jubileuszowej w lipcu 2024 mają osobną relację i osobny zapis.
Mapa 2D/3D i GPX: Zugspitze – 4 września 2022
Zugspitze – 4 września 2022. Rejestracja obejmuje okres 04.09.2022 05:41-04.09.2022 17:09 czasu miejscowego (UTC+2), 9151 punktów w 3 segmentach. Długość zachowanych odcinków wynosi około 27,48 km. Godziny dotyczą rejestracji GPX, a nie momentu wejścia na szczyt. Przerwy w rejestracji pozostają rozdzielone.
Statystyki tego wejścia
- Dystans
- 33,67 km
- Suma podejść
- 2673 m
- Suma zejść
- 1463 m
- Czas w ruchu
- 2:53:00
- Czas stopera
- 25:10:12
- Czas całkowity z postojami
- 20:40:48
- Najniższy pomiar
- 761 m
- Najwyższy pomiar
- 2914 m
Źródło: podsumowanie tej aktywności w Garmin Connect. Czas całkowity obejmuje postoje; czas stopera wyłącza pauzy urządzenia. Wysokość jest pomiarem urządzenia. W tym zapisie Garmin podaje czas stopera dłuższy niż czas całkowity. Zachowuję obie wartości źródłowe; nie traktuj ich jako spójnego pomiaru czasu.
20-21 lipca 2024 · Zugspitze i Jubiläumsgrat
Zugspitze było dopiero początkiem Grani Jubileuszowej
Na Zugspitze wróciłem 20 lipca 2024. Tym razem złoty krzyż nie zamykał naszego planu: po wejściu mieliśmy ruszyć dalej przez Jubiläumsgrat, czyli Grań Jubileuszową. Zrobił się z tego bardzo długi wyjazd w górach. Zdjęcia zaczynają się w wąwozie o świcie, a kończą przy powrocie następnego ranka.
Zapamiętałem przepiękne widoki, ostrą skalną grań, czerwony schron i wieczorne światło. Był też trudniejszy dla mnie wątek zupełnie niezwiązany ze wspinaniem: od początku zmagałem się z mocnymi problemami żołądkowymi. Całe podejście na Zugspitze przeszedłem bez jedzenia i picia. Na szczycie zrobiłem przerwę, zamówiłem zupę, a podczas dalszej drogi zacząłem znowu pić. To mocno wpłynęło na mój dzień, który i bez tego był bardzo długi.
O świcie wśród mokrych ścian wąwozu
Zaczęliśmy wcześnie. Pierwsze zdjęcia pokazują jeszcze ciemne przejścia, wysokie ściany i wodę płynącą tuż obok drogi. W wąwozie ścieżka prowadziła przez tunele, schody i metalowe kładki. Były balustrady, mokra skała i ciasne miejsca, z których dopiero po chwili otwierał się widok na kolejny odcinek.
Lubię ten początek wejścia na Zugspitze. Zanim pojawią się lodowiec i stalowe ubezpieczenia wysoko nad doliną, idzie się blisko potoku. Na zdjęciach widać, jak bardzo ten krajobraz różni się od skalnej grani, którą mieliśmy oglądać później.








Z wąwozu do otwartej doliny
Po wyjściu z wąwozu zrobiło się jaśniej i szerzej. Obok drogi płynął kamienisty potok, przybyło zieleni, a wysoko na ścianie widać było wodospad. Przechodziliśmy obok zabudowań schroniska i drogowskazów. Początek drogi pozwalał jeszcze spojrzeć na całą dolinę, zanim weszliśmy w bardziej stromy teren.
To jeden z powodów, dla których warto pokazać więcej niż sam wierzchołek. Ta wyprawa miała kilka zupełnie różnych krajobrazów: mokry wąwóz, zieloną dolinę, szary kocioł, śnieg i jasną skałę. Każda kolejna część wyglądała inaczej.






Pierwsze stalowe ubezpieczenia i widok w dół
Wyżej przyszła pora na kaski, uprzęże i skalne odcinki ze stalową liną oraz metalowymi stopniami. Dolina stopniowo zostawała pod nami. Na zdjęciach pokazuję zarówno sam teren, jak i perspektywę w dół: ściany, zielone fragmenty zbocza oraz drogę, którą wcześniej szliśmy.
Nie był to jeszcze początek Jubiläumsgrat. Nadal podchodziliśmy na Zugspitze, a grań czekała po drugiej stronie szczytowej przerwy. W takim planie trzeba pamiętać, ile terenu jest jeszcze przed nami, nawet kiedy pod sam krzyż zostaje już coraz mniej.



Śnieg i lodowiec pod skalnymi ścianami
Powyżej zieleni weszliśmy w szary, kamienisty kocioł. Dalej pojawił się śnieg i lodowiec otoczony wysokimi ścianami. Widać ślady przejścia i ludzi na tle dużych pól śnieżnych. Z tej perspektywy dobrze czuć skalę miejsca: człowiek jest niewielki wobec całej kotliny.
Przejście przez śnieg doprowadziło nas z powrotem do skały. Na kolejnych ujęciach białe pole zostaje poniżej, a droga znów prowadzi po bardziej stromym terenie. Chmury przesuwały się przy ścianach i zmieniały to, ile mogliśmy zobaczyć z otoczenia.





Górna ferrata: skała, lina i przejaśnienia
W górnej części podejścia szliśmy przy stalowych ubezpieczeniach. Były skalne płyty, stopnie i kolejne odcinki prowadzące wyżej. Czasem otaczała nas mgła, a czasem znów odsłaniała się dolina i dalsze pasma. Na jednym szerokim widoku w dół widać również jezioro daleko pod skałami.
W galerii zachowałem te zmiany pogody. Nie wszystkie zdjęcia są w pełnym słońcu, ale to właśnie tak wyglądało wejście: raz szare otoczenie blisko nas, raz jasne skały i panorama pomiędzy chmurami. W końcu pojawił się szczyt i charakterystyczny złoty krzyż.







Złoty krzyż i zabudowania na Zugspitze
20 lipca stanąłem przy krzyżu na Zugspitze. Były zdjęcia z flagą, widoki na otaczające góry i przerwa. Dla wielu osób ten punkt jest celem całego dnia; my wiedzieliśmy, że po nim czeka nas jeszcze długa część wyprawy.
Okolica szczytu nie przypomina pustego, samotnego wierzchołka. Są tarasy, duże zabudowania i sporo ludzi – można mieć wrażenie małego miasteczka wysoko w górach. Po drodze z wąwozu, przez śnieg i skałę, ta zmiana otoczenia jest szczególnie wyraźna. Pokazuję ją na zdjęciach oraz na filmie z początku grani, z którego widać cały szczytowy kompleks.
To było też miejsce na odpoczynek po podejściu, które przez problemy żołądkowe przeszedłem bez jedzenia i picia. Dopiero później mogłem skupić się bardziej na dalszej drodze. Z tarasów patrzyliśmy już w stronę skalnych spiętrzeń Jubiläumsgrat.







Jubiläumsgrat: kolejne turnie, zejścia i podejścia
Po opuszczeniu rejonu Zugspitze zaczęła się właściwa Grań Jubileuszowa. Z bliska nie jest to jedna równa linia prowadząca w dół. Po zejściu przychodzi kolejne podejście, za skalnym spiętrzeniem następne przewężenie. Skała, głębokie doliny i śnieżne pola poniżej towarzyszą przez dużą część przejścia.
W naszym kierunku przejścia czułem się na tej grani dobrze. Dla mnie nie była wyjątkowo trudna technicznie; pamiętam dwa bardziej wymagające miejsca. Na trudniejszym fragmencie pomogłem koleżance. Ważniejsze od pośpiechu było spokojne przejście kolejnych stopni i znalezienie dobrego ustawienia w skale.
To moja ocena z tej konkretnej wyprawy. Jubiläumsgrat nie jest ciągłą ferratą: część przejść ma stałe ubezpieczenia, a część wymaga poruszania się po skale bez nich. Opis Grani Jubileuszowej w Deutscher Alpenverein.
Widokowo było przepięknie. Jasne skały tworzyły kolejne zęby grani, chmury przesuwały się nad dolinami, a od czasu do czasu słońce odsłaniało znacznie dalsze pasma. Robiłem zdjęcia tam, gdzie mogłem bezpiecznie zatrzymać się z telefonem. W tej galerii jest również kamienne okno, strome ściany i widoki z samej linii grzbietu.

















Czerwony schron pośród skał
Później dotarliśmy do małego czerwonego schronu na grani. Z zewnątrz jest niewielkim punktem w dużym skalnym otoczeniu. W środku widać drewniane ściany, piętrowe leżanki z czerwonymi materacami, okrągłe okno i naklejki pozostawione przez odwiedzających.
Pokazuję też wnętrze, bo dobrze oddaje charakter tego miejsca. Nie był to koniec naszego przejścia: późniejsze fotografie są już z kolejnych fragmentów grani. Nadal czekały nas skały, stalowe stopnie i dalsza droga.



Wieczorne światło, zachód i dalsza droga
Z czasem światło zaczęło robić się cieplejsze. Zdjęcia pokazują skalne turnie, fragmenty ubezpieczeń i słońce schodzące nad horyzont. To był jeden z najpiękniejszych momentów całego wyjazdu: jasna skała, cienie w dolinach i ostatnie kolory nieba nad granią.
Jednocześnie ten zachód przypominał, jak długo już szliśmy. Zaczynaliśmy o świcie w wąwozie, a nadal byliśmy wysoko w górach. Wieczorne ujęcia nie oznaczają końca wyprawy. Dalsza droga przeciągnęła się na noc, a powrót w dolinie pojawia się w materiałach dopiero następnego ranka.









21 lipca: ponownie wąwóz i potok
Następnego ranka na zdjęciach znów jest woda pomiędzy wysokimi ścianami, a potem kamienisty potok i las. Po skałach, śniegu, grani i zachodzie słońca wróciliśmy do krajobrazu z początku wyjścia. Tym razem był to już finał bardzo długiej górskiej drogi.
Zugspitze z Jubiläumsgrat zapamiętałem jako przepiękną wyprawę, w której dużo działo się po samym zdobyciu szczytu. Nie chcę zamknąć jej w kilku zdjęciach spod krzyża. Dlatego pokazuję i podejście, i szczytowe zabudowania, i długą grań, i poranny powrót.



Moje wcześniejsze wejście na Zugspitze z 4 września 2022 ma osobną relację. Przełącznik na początku strony pozwala wybrać tamten wyjazd albo tę historię z Grani Jubileuszowej – dwa wejścia na ten sam szczyt, ale dwa różne plany.
Przebieg wyjazdu na mapach i w zapisach GPX
Ten zapis należy do wyjazdu z 20-21 lipca 2024, podczas którego po wejściu na Zugspitze kontynuowaliśmy drogę przez Grań Jubileuszową. Nie łączę go z wejściem z 2022 roku.
Mapa 2D/3D i GPX: Zugspitze – 20 lipca 2024
Zugspitze – 20 lipca 2024. Rejestracja obejmuje okres 20.07.2024 04:41-21.07.2024 01:22 czasu miejscowego (UTC+2), 15703 punktów w 4 segmentach. Długość zachowanych odcinków wynosi około 20,11 km. Godziny dotyczą rejestracji GPX, a nie momentu wejścia na szczyt. Przerwy w rejestracji pozostają rozdzielone.
Postaw mi kawę na szlak
Podobała Ci się ta historia? Pomóż mi przygotować kolejną wyprawę i relację.
Postaw mi kawę na szlak ☕Otwiera się w nowej karcie. Dobrowolne wsparcie przez Suppi – samodzielnie wybierasz kwotę.




