Großglockner granią Stüdlgrat

4 lipca 2026 · Austria · Stüdlgrat

Großglockner granią Stüdlgrat

Na Großglocknerze byłem już wcześniej, ale w lipcu 2026 roku wróciłem po inną drogę. Celem była Stüdlgrat - skalna grań, która zmienia sposób poznawania tej góry. Tym razem o charakterze wejścia decydowały przede wszystkim wspinanie, lina i ekspozycja.

Przez Stüdlhütte

Około szóstej przechodziliśmy w pobliżu Lucknerhütte. Dolina była zielona, a dzień dopiero się rozkręcał. Po ósmej dotarliśmy do Stüdlhütte. Przy schronisku znajdowały się informacje o drodze, która czekała nas wyżej.

Dalsza część wejścia przeniosła nas ze ścieżek i podejścia pod grań w skałę. Kolejne odcinki wymagały pracy rąk i uważnego poruszania się nad stromymi zboczami. Großglockner widziany z tej strony był zupełnie innym doświadczeniem niż wcześniejsze wizyty.

Skalna grań i krzyż na wierzchołku

Na grani najważniejsze były kolejne metry przed nami: znalezienie stopnia, przejście skalnego uskoku i współpraca przy asekuracji. Telefon miałem przypięty na smyczy, dzięki czemu mogłem korzystać z niego w eksponowanym terenie bez obawy, że wypadnie mi z ręki i poleci w dół.

Około 15.20 byliśmy na szczycie. Tym razem do krzyża doprowadziła nas Stüdlgrat. Mimo wcześniejszych wejść był to osobny cel i nowy rozdział mojej historii z tą górą.

Powrót przez Kleinglockner

Ze szczytu schodziliśmy przez Kleinglockner, dalej w kierunku Erzherzog-Johann-Hütte i doliny. Po szesnastej nadal byliśmy na górnej grani. Niżej czekały dalsze skalne odcinki, śnieg i długa droga do parkingu.

Przed dwudziestą znów byliśmy w zielonej dolinie, już niedaleko samochodu. Od porannego przejścia obok Lucknerhütte minął niemal cały dzień. Stüdlgrat została w pamięci jako pełne, długie wyjście: podejście, wspinanie i zejście, które również wymagało sił.